Prachtig ‘bros’ en ‘suikerachtig’ glaswerk is het doel van kunstenares Mirjam van der Hoorn wanneer ze experimenteert met de bijzondere glastechniek ‘Pâte de verre’.

 

“Glas laat zich niet makkelijk sturen. Maar deze set schalen van ‘pâte de verre’ is dat goed gelukt, vind ik. Daar is een proces van proberen en mislukken aan voor af gegaan, en als er dan uiteindelijk zoiets moois uitkomt is dat echt een cadeautje.

Ik vind het leuk om dingen tot op de bodem uit te zoeken, dat is wellicht terug te voeren op mijn werk als onderzoeksverpleegkundige in een Academisch Ziekenhuis. De ‘pâte de verre-techniek’  is een procedé dat je zorgvuldig zelf moet uitdokteren. Het glas moet suikerachtig en broos lijken, maar als je het aanraakt toch hard en stevig zijn. Hoe ik dat doe? Ik smelt kleine stukjes glas, gemengd met een bindmiddel, in een mal in een door de computer aangestuurde glasoven. Die heb je nodig, anders kun je niet zo secuur variëren met de temperatuur. Je stookt al gauw te hoog waardoor het glas gaat glimmen en niet dat suikerige effect krijgt. En als je te laag stookt, wordt het té bros en valt het uit elkaar. Om de gulden middenweg te vinden vergt behoorlijk wat geduld; na twee dagen mag het uit de oven en zie je pas het resultaat.

Wetenschap en gezondheid zijn thema’s die in al mijn glaskunst naar voren komen. Zo zou je in mijn werk de vorm van virussen en bacterien in petrischaaltjes kunnen herkennen. In de sieradenseries die ik ook maak heb ik bijvoorbeeld het serotonine- en dopamine-molecuul nagebootst. Atomen, virussen en chemische verbindingen hebben sprekende vormen. Je zou het niet zeggen, maar de molecuul-structuur van nicotine en alcohol is ook schitterend om mee te werken. Daar kan ik echt blij van worden als het mooi gelukt is.”

Reageer op dit bericht